Zangeres Channah Hewitt over haar abortus, schaamte en vergeving
Channah Hewitt (31) is zangeres, actrice en influencer. Ze werkt al jarenlang in de entertainmentwereld, onder meer in musicals en op televisie. De afgelopen tijd is ze openlijk gaan spreken over haar geloof en over haar ervaringen met abortus. “Jarenlang droeg ik een geheim met me mee,” zegt ze. “Tot ik bevrijd werd van schaamte.”
Was het thema abortus voor jou vroeger iets waar je over nadacht?
Niet echt. Ik dacht liever niet aan abortus. En als ik erover dacht, dan was het in de trant van: als het ooit misgaat, is er altijd een pil. Niet erger dan de morning-afterpil. Zo normaal vond ik dat. Het idee dat er een ‘backup’ was, maakt denk ik ook dat je minder voorzichtig bent.
Hoe was het toen je zelf zwanger werd?
Mijn eerste reactie was angst. Ik zat in een moeilijke periode: ik had mijn baan verloren, mijn relatie was al ten einde, en ik voelde me somber en angstig. Toen ik ontdekte dat ik zwanger was, dacht ik alleen maar: dit is het slechtste moment ooit. Toen ik het aan mijn ex vertelde zag ik de paniek in zijn ogen staan, en toen wist ik dat ik er alleen voor stond.
Je besloot toen de abortuspil te nemen?
Ja. Het was een traumatische ervaring. Ik zat in de wachtkamer naast een vrouw die zei: “Dit is al mijn vierde keer, het is zo voorbij.” En in haar ogen zag ik niets. Geen verdriet, geen schaamte. Ik dacht: hoe kan dit? Maar later realiseerde ik me dat zij die knop ook had omgezet. Dat doe je om te overleven.
Na de ingreep voelde ik een oceaan aan schaamte. Ik wist diep vanbinnen: ik heb mijn kind vermoord. Dat besef kwam hard binnen.
Wat deed dat met je, in de jaren daarna?
Het brak iets in mij. Ik kon niet meer bidden. Ik voelde dat er iets tussen mij en God zat, maar ik wist niet wat. Vorig jaar, tijdens een bevrijdingsgebed, kwam het boven: de abortus. Toen kon ik eindelijk vergeven worden, en viel de schaamte van me af.
Hoe kijk je nu naar abortus?
Ik begrijp heel goed waarom mensen pro-choice zijn. Dat dacht ik vroeger ook. Het wordt verpakt als vrijheid en zelfbeschikking. Maar nu zie ik dat het meer kapotmaakt dan je denkt. De schade is niet normaal.
Voor mij gaat het gesprek niet over politiek, maar over consequenties. Niemand had mij verteld wat die pil met je doet, dat je lichaam weeën krijgt, dat je gaat bloeden, dat je denkt: was dit het moment? Daar had ik recht op om te weten.
Je kunt doen alsof het niets uitmaakt, maar dat is zelfbescherming. Als iemand zegt: “het maakt me niks uit”, dan heeft die persoon die knop omgezet. Je moet jezelf overtuigen dat het oké is, anders kun je er niet mee leven.
Voor veel mensen lijkt het toch oké, want het is nog geen volwaardig leven wordt dan gezegd.
Ik dacht: pas vanaf zeven weken klopt er een hartje, dus tot die tijd stelt het niet zoveel voor. Maar toen ik de abortuspil had genomen, wist ik diep vanbinnen meteen: ik heb mijn kind vermoord.”
Ik realiseerde me: de belangrijkste taak van ouders is om hun kind te beschermen en lief te hebben. En ik had mijn kind juist laten vergiftigen. Dat was ondraaglijk. Vanaf dat moment wist ik: het is leven, vanaf het allereerste begin.”
Over de veelgehoorde argumenten is ze duidelijk. “Sommigen zeggen: het is pas leven als het kind groter is of een ziel heeft. Maar dat is een mening, geen biologie. Waar trek je dan de lijn? Een baby kan ook nog niet voor zichzelf zorgen. Al die argumenten zijn uiteindelijk pogingen om iets goed te praten wat niet goed is.
Wat zou je vrouwen willen meegeven die in dezelfde situatie zitten?
Ik zou willen zeggen: praat erover. Laat je niet wijsmaken dat het “maar een pil” is. Je hoeft je niet te schamen, maar je mag wel eerlijk zijn over wat het met je doet. Ik weet hoe het voelt om in stilte te lijden. Jarenlang droeg ik dit geheim mee, in isolatie. En in die verborgenheid kon de duivel makkelijk met mijn gedachtes spelen. Vaak dacht ik: “Je bent niet waard om geliefd te worden.” Nu weet ik dat er vergeving is, ook voor dit. En dat wil ik anderen vertellen.
Hoe is het om je nu publiek uit te spreken?
Ik ben vorig jaar opnieuw tot geloof gekomen. Born again. Ik noem mezelf een christen zonder vrees. Het heeft me veel gekost. In de entertainmentwereld word ik niet altijd meer serieus genomen. Sommige mensen noemen me een religieuze wappie. Maar ik weet dat God het waard is. En ik zie dat Hij mijn verhaal gebruikt om anderen te bereiken.
Tot slot: wat betekent dit nu voor jouw leven?
Ik ben vrij. Ik heb rust gevonden. Natuurlijk denk ik soms aan het kind dat ik had kunnen hebben. Dat gaat nooit helemaal weg. Maar ik weet nu dat God zelfs dat gebruikt ten goede. En dat Hij mij heeft genezen, zodat ik anderen kan helpen.