Een moeder kan alleen haar kind opvoeden, als ze maar steun ontvangt van haar omgeving

Ik was 17 toen ik zwanger raakte. Voordat ik ontdekte dat ik zwanger was, was het uit met mijn vriend, met wie ik een half jaar een relatie had gehad. Ik had net mijn eindexamen middelbare school achter de rug, en wilde gaan studeren. Eerst een jaar in het buitenland, daarna gewoon in Nederland. Ik was in het buitenland. De avond voordat ik de test deed, was ik ontzettend bang. Ik was bang dat ik iedereen om me heen tot teleurstelling zou zijn, dat iedereen me met schuine ogen aan zou kijken.

Het tegendeel bleek waar te zijn! Toen ik mijn ouders belde met het nieuws, waren ze er natuurlijk ondersteboven van, net als ik. Hun wereld en de mijne stond op zijn kop. Maar, het eerste wat ze me zeiden, was dat ze me steunden, dat ze er voor me zouden zijn en dat ze me zouden helpen waar ze maar konden. Dat maakte dat ik me niet alleen voelde, en de kracht vond om het kindje te houden. Ik was pro-life opgevoed, dus hechtte al waarde aan het kindje in mijn buik, hoe klein het ook was. Mijn ouders deden dat ook, dus ze waren enorm blij met mijn beslissing om het kindje te houden.

Toekomstplannen
Hoe ik het allemaal zou gaan doen, dat wist ik nog niet. Ik had mijn toekomst al behoorlijk gepland, en een kindje paste daar eigenlijk niet tussen. Toen ik thuis kwam uit het buitenland, ben ik, samen met ouders, nieuwe plannen gaan maken en gaan kijken wat de mogelijkheden waren. Uiteindelijk ben ik een andere studie gaan doen dan ik in eerste instantie wilde, maar wel eentje die er op leek. Ik ben bij mijn ouders blijven wonen, zodat mijn moeder kon oppassen als ik naar mijn colleges ging. Zo hebben mijn ouders enorm veel voor me opgevangen, zodat ik ook financieel niet in de problemen ben geraakt.

Ook door anderen om mijn heen heb ik mij enorm gesteund gevoeld. Mijn familie en vriendinnen stonden allemaal achter mijn keuze, en ik voelde me niet veroordeeld door de situatie. Ook de vader van mijn dochter wilde graag betrokken blijven, hoewel het duidelijk was dat we niet zouden gaan samenwonen of trouwen. Door al die steun heb ik in alle rust en vrede mijn kindje kunnen ontvangen! Toen mijn dochter eenmaal geboren werd, leefde ik op een roze wolk. Wat een wondertje, wat was ze mooi!

Ik begon met studeren toen mijn dochter een half jaar was, ik was 18. Ik begon met deeltijd, maar het ging eigenlijk zo goed dat ik na een half jaar overgestapt ben op voltijd. Uiteindelijk heb ik, 4 jaar later, met één jaar uitloop mijn diploma gehaald. Dat was begin dit jaar. Ook ben ik dit jaar getrouwd, met iemand die ik nooit zou hebben ontmoet als ik mijn dochter niet had gehad.

Steun
Wat ik graag wil laten zien met dit verhaal is hoe goed een moeder in haar eentje een kind kan opvoeden, als ze maar wel steun ontvangt van haar omgeving. Als de omgeving het kindje waardeert, en laat zijn wie hij is, brengt het zo enorm veel vreugde voor iedereen om hem heen. Ook al lijkt het van tevoren niet zo, in het begin is het een klap, en lijkt je wereld in te storten. Maar God heeft een plan met jou, en met jouw kind. Durf daarop te vertrouwen, en af te wijken van je eigen plannen!

Geschreven door Lidwine

Recente berichten